இதையும் தாங்குமா?

எதையும் தாங்கும் இதயம்..
ஆம் எதையும் தாங்கும்!
வான்மழைபோல் வெடிபொருள் சிந்தி மக்கள் சாவதை,
காதல் செய்ததால் கசக்கி எரிக்கப்படுவதை,
கோவிலா மசூதியா என்ற கேள்வியில் கொலைபடுவதை,
கண்காணும் கண்காணா சுவர்களால் காணாதொழிக்கப்படும் ஏழைகள் துயரினை,
நெகிழ்ச்சியில்லா நெஞ்சுடன் நெகிழியில் கடல் ஆமைகள் சாவதை,
நுரையீரலில் நச்சுநுரைகள் பொங்கி மக்கள் சாவதை
என்று எத்தனையோ இன்னல்கள் நம் உலகின் பின்னல்களாக ஆகின.
இதத்தனையும் தாங்கினால் அதன் பெயர் இதயமாகுமா?

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

சில சிந்தனைகள்

ஓவியர்கள் பேசுவதில்லை

துறவிகள் துறந்து அலுத்தபின்
அனைத்தையும் அள்ளி அணைத்துக்கொள்கிறார்கள்.

அன்னையர் இறுக அணைத்த குழந்தைகளை
பிரிந்து இருக்கத்துடிக்கிறார்கள்.

தந்தையரோ உறவு துறவு இரண்டையும் ஒருங்கே அடைந்து
செயலிலா உறைவில் தியானம் அடைந்திருக்கிறார்கள்.

உலகமோ அழிவுச்சுழற்சியில் தினமும் தன்னைக்கொன்றுகொண்டேயிருக்கிறது
அழியும் சில நொடிகளில் தன் வாழ்நாளையே நிறைத்துக்கொண்டு
மகிழ்வுடன் மரணிக்கின்றன புழுக்கள்.

அழிவோம் புழுவாய்!
வாழ்வோம் மகிழ்வாய்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

விருட்சம் – 2

மரம்

 வ்வொரு நூறு ஆண்டுகளுக்கொரு முறை விதைக்குள்ளிருக்கும் புழு தவம் கலைக்கும். “யார்,யார்” என்ற அதன் செபம் நிற்குந்தோரும் ஒருவித முனகலுடன் “அன்னையே!” என்று சுளிப்புடன் அழைக்கும். ஒவ்வொரு முறையும் அன்னை “இன்னும் நேரம் உள்ளது” என்று சொல்வதை அது கேட்டது. உடனே அடுத்த கணம், தன் தவத்தை அது தொடர்ந்தது. திடீரென்று மேலும் சில விதைப்பழங்கள் அதன் மீது வந்து விழுந்தன. விதைகளுக்குள் நின்று புழுக்கள் செய்யும் தவம் பிரபஞ்சத்துக்கே சவாலாக இருந்தது. கருணை கொண்ட அன்னை கல்லின் திசையை மாற்றினாள். புதிய திசையில் ஒரு சூரியன் வெடித்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் விரிந்து உண்ட கிரக கோளங்களை சிதற விட்டு ஒரு புள்ளியாக மாறிக்கொண்டிருந்தான். குழந்தைகளை ஏற்றிச்செல்லும் பள்ளிப்பேருந்து போல பனியும் அமிலமும் இரும்பும் எரி கோளங்களும் நீராவியும் நிறைந்த ஒரு நொதிக்குழுவான மேகம் கல்லின் மீது மழையெனப்பொழிந்தது. புழுக்களின் விதைகள் மன்னாலும் பனியாலும் மூடப்பட்டன. ஒரு சில புழுக்கள் “அம்மா” என்று கதறின.”அஞ்ச வேண்டாம்” என்ற அபயம் அன்னையிடமிருந்து அவற்றின் காதில் கேட்டது. மீண்டும் தவம் தொடர்ந்தது. பல உலகங்களில் யுகங்கள் உருண்டோடின. பல விண்மீனின் மண்டலங்களில் பல நொடிகள் கடந்தன. புதிய சூர்யர்கள் குழந்தைகளாய்ப்பிறந்தார்கள். பல சூர்யர்கள் இன்மையில் இறுதியை எய்தினர். கல்லோ இப்போது பனிப்பாளங்களும் தாதுப்பாறைகளுமாய் எல்லையில்லா வானில் இலக்கில்லாமல் சுழன்று சென்றது. கல்லினைக்கயிறு ஒன்று கட்டி இழுத்தது. அது ஒரு காமன் கணை. அது பட்டதும் கல் தன் காதலனைக்கண்டுகொண்டது. ஒரு ஒளிப்புள்ளியைச்சிமிட்டியபடி “வா வா” என்று இளமஞ்சள் சூரியன் ஒருவன் காதல் கீதம் பாடிக்கொண்டிருந்தான். புழு ஒன்று அதிர்ந்தபடி “அன்னையே இதுவா?” என்றது. புன்னகையுடன் அன்னை “ஆம்” என்றாள்.(தொடரும்)

சங்கரன்

எழுந்தவுடன் கண்ணாடி பார்ப்பது எனக்கு ஒரு பழக்கம். முன்பொருகாலம் அது ஒருவித கழிவிறக்கத்திற்கான நேரம். எனது கருத்த சருமத்தின் மீது ஒரு வித பச்சாதாபம். அந்த நாளில் எனக்குக்கிடைக்கப்போகும் அத்தனை ஏளனப்பார்வைகளையும் கண்ணாடி முன் நின்று அரை மணி நேரம் ஒரு நாடக ஒத்திகை போல நான் வீசிக்கொள்வேன். அதன் பின் அடுத்த நாள் வரை மனிதர்களின் கண்ணுக்குப்பின்னால் ஒரு வெள்ளைத்திரையே எனக்குத்தெரியும். அது தில்லி காவல்துறையில் நான் கழித்த நரகமான நான்கு ஆண்டுகளில் எனக்கு மிகவும் அவசியமாக ஆனது. 1972இல் நான் ஆலப்புழாவில் இருக்க வேண்டாம் என்று அம்மா என்னை அச்சுதன் பெரியப்பாவின் வீட்டிற்கு அனுப்பிவிட்டாள். “ஸெர்வீசில் சேர்ந்து பொழச்சுக்கோ மோனே” என்றாள். “முன் போல் அம்மையோட வார்த்தைக்கு இங்கே மதிப்பில்லை. யாரும் உன்னை ஏதாவது சொல்றத்துக்குள்ள உன் கெளரவத்தை காப்பாத்திக்கோ” என்று அவள் கண்ணீருடன் சொன்ன போது என்னால் மறுக்க முடியாமல் ஆனது. வெளுத்த தோலுள்ள குடும்பத்தில் மாநிறமென்றாலே நிற்காமல் பேசுபவர்கள் கறுத்த சருமத்தில் ஒரு பையன் என்றால் வார்த்தைகளைப்பார்வைகளாக்கி கத்தியாக வீசுவார்கள். அந்தத்தழும்புகள் ஆறாத புண்கள் போர்த்திக்கொண்ட வேஷங்கள் மட்டுமே. அச்சுதன் பெரியப்பா 2வது போரிலேயே துருக்கி வரை சென்று வந்தவர். அவரைப்பற்றி கதைகள் மட்டுமே கேட்டிருந்தேன். அவர் என்னை “வரட்டும் அவன்” என்று சொல்லி எழுதிய கடிதம் அது வரை நான் வாழ்க்கையில் சந்தித்த வரவேற்புகளின் உச்சம். இந்திய போர் மற்றும் பாதுகாப்புத்துறையின் மூன்று துறைகளுக்கும் படிவம் எடுத்து  விண்ணப்பித்தார். “மனுஷனோட தோலைப்பாக்காத ஒரே ப்ரொஃபெஷன் டிஃபென்ஸ் ஸெர்விஸ் தான்” என்று சொல்லி நம்பிக்கையூட்டினார். லாஜ்பத் நகரின் பூங்காக்களில் என்னை தினமும் ஓட வைத்துக்கொண்டிருந்தார். “இன்னும் ஒசந்திருக்கலாம்” என்பது அவர் மனதிற்குள் சொன்னது என்காதில் கேட்காமல் சொல்வார். ஆனால் வாழ்நாளெல்லாம் அவமானப்படுபவன் பிறர் நினைப்பதைக்கேட்கும் காது கொண்டவன் என்று அவர் அறிய மாட்டார் பாவம். இறுதியாக நடந்த கடற்படைத்தேர்விலும் சிறப்பாகப்போட்டியிட்டாலும் ஒருவித சோர்வையே அடைந்திருந்தேன். ஆனால் நல்லவேளையாக (?) சுப்ரமணியம் அங்கே ஒரு பார்வையாளராக இருந்தார். என்னுடைய பிரச்சனைகளை அணுகும் திறன் காரணமாக அவர் என்னைத்தனிப்பட்டியலில் சேர்த்தார். அது தான் இந்திய உளவுத்துறைக்கான பட்டியல். அதன் பின் பல நாடுகளின் இந்தியத்தூதரகங்களில் பணியாற்றினேன். 38 வருடங்களில் உலகத்தின் அரசியல் அடுக்குகளும் நட்பு விரோதப்போக்குகளும் உள்ளூர் அரசியல்வாதிகளின் கூட்டணி மாறுவது போல் மாறுவதைத்தொடர்ந்து பார்த்து வந்தாலும், 1991-92 முதல் நிகழ்ந்த பொருளதார தாராளமயமாக்கலின் யுகம் அளித்த அனுபவங்கள் மிகவும் புதிரானவை. அதன் ஒரு பகுதியாக ஆஃப்ரிக்கா கண்டம் ஒரு பெரும் மையமாக நமது உளவு அரசியலில் உருவெடுத்தது. கறுப்பு நிறம் இங்கு எனக்கு ஒரு விடுதலையை அளித்தது. ஷர்மாக்களும் சென்களும் ‘சங்கரன் லாமியென் உன் கூடத்தான் பேசனும் என்கிறான். நான் தான் உன் சுபீரியர் ஆஃபிஸர்ன்னு சொல்லலியா?’ என்று கேட்டு ஓயாத நாளில்லை. அவர்களைப்பொருத்தவரை நான் ஒரு கிரேட் 3 ஸ்டெனோ. ஆனால் என்னை அமர்த்தியது ரா என்பதோ அல்லது அவர்களுக்கு முன் அங்கிருந்த பலரை விஜிலென்ஸ் மற்றும் சி.பி.ஐக்காக உளவு பார்த்திருக்கிறேன் என்பதோ அவர்களுக்குத்தெரியாது. இரகசியம் தெரிந்து இருப்பது போன்ற ஒரு போதை வெகு சில விஷயங்களில் தான் கிடைக்கும். என் வேலையில் அது கிடைப்பது அனந்தனின் அருள் தான். அரை மணி நேரம் முடிந்ததும் சரியாக ஒரு குறுஞ்செய்தி செல்பேசியில்.”இண்டியன் எஞ்சினியர் மிஸ்ஸிங்.ஆஸ்ஸெட்(asset) கன்ஸிடர்ட் க்ரூஷியல்”.உடனே ப்ரத்யேக எண்ணில் என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டேன். எதிர் முனையில் ரமேஷன் நம்பியார், மென்மையான குரலில் “எஞ்சினீர் பேரு விஜய், விஜயராகவன்” என்று சொன்னார்.(தொடரும்)

Posted in தொடர் நாவல், Uncategorized | Tagged , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

விருட்சம் – 1

 

மரம்

ஆதியில் ஒரு மரம் இருந்தது. அது இருந்த போது வேறு என்னவெல்லாம் இருந்தது என்று எனக்குத்தெரியாது. அதைப்பற்றி மரம் எனக்கு ஒன்றும் சொல்லவில்லை. சொல்லியிருந்தாலும் அது என்னோடு பேசும் தருணங்கள் கொஞ்சம் மயக்கமானவை என்பதால் நான் மறந்துமிருக்கலாம். அதைப்பின்பு பார்த்துக்கொள்ளலாம். நான் என்ன சொன்னேன்? ஸ்ஸ்..  ஹாங் .. மரம்.ஒரேயொரு மரம். அது மட்டுமே இருந்தது. அது இந்த பூமியில் நாம் பார்க்கும் மரம் போலல்ல.. இலைகள் கிடையாது. வெறும் வெள்ளெலும்பு மரம். ஒவ்வொரு நூறு ஆண்டுகளில் அதன் கிளைகளில் ஒரு சிவப்புப்பழம் முளைக்கும். பழமா? பூ பூக்குமா அல்லது நேரடியாகவே பழமாகுமா? இந்தக்கேள்விகளையும் நான் கேட்டிருப்பேன். மரமும் பதில் சொல்லியிருக்கும். ஆனால் மறந்து போயிருப்பேன்.. இல்லையென்றால், மரம் பின்னால் என் நினைவுக்குக்கொண்டு வரும். நான் இது போன்ற கேள்விகள் கேட்பவன் தான்.பதிலையும் மூளையில் பதித்து வைத்துக்கொள்ளக்கூடியவன் தான். ஆனால் மரம் விஷயத்தில் நான் வேறு மாதிரி. அதைப்பற்றி முன்பு சொன்னது போல, பின்பு பார்த்துக்கொள்ளலாம். அந்தச்சிவப்புப்பழத்திற்குள் ஆயிரம் புழுக்கள் இருக்கும். அந்தப்புழுக்கள் நெளியாதவை, பழத்தில் இருக்கும் வரை. அந்தப்பழம் 10 ஆண்டுகளுக்குப்பின் மண் விழும்.

மண் என்றால்.. விண் தான் அதன் மண். அங்கிருந்து விழுந்த பழம் விண்ணிலெங்கும் உடைந்து சிதறும். ஏன் என்று எனக்குத்தெரியாது. மரம் அதைச்சரியாக எனக்குக்காட்டவில்லை. என்னது? மரம் எப்படி காட்டியதா?
மரம் எப்படிப்பேசியது என்பதே எனக்குச்சரியாக நினைவில் இல்லை.இதையும் பின்பு பார்த்துக்கொள்ளலாம்.
அடிப்பக்கத்தில் பின்பு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று ஒரு பட்டியல் போட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.. இல்லையென்றால் எல்லாம் மறந்து போய்விடும். லலிதாவுக்கு ஃபோனில் பேசவேண்டும் என்று என் டயரியின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் சிவப்பில் எழுதியிருப்பது போல. அப்படிச்சிதறிய ஒவ்வொரு புழுவும் ஒரு விதைக்குள் இருந்தது. அந்த விதைக்கோ வெளியில் பறக்கும் இறக்கைகள் உண்டு. அந்த விதை ஒரு கல்லின் மீது விழுந்தது. கல்லோ இலக்கில்லாமல் விழுந்து கொண்டிருந்தது. விழும் போது இன்னொரு பெரிய கல்லின் மீது விழுந்தது. அந்தப்பெரிய கல் இதைவிட லட்சம் மடங்கு பெரியது. அதனால் இந்தக்கல் கோபமுடன் சத்தம் போட்டதை அது கண்டு கொள்ளவில்லை. புழுவோ கல்லையும் அது விழுந்து கிடந்த பெரிய கல்லயும் பற்றி லட்சியம் செய்யாமல் நீண்ட தவத்தில் இருந்தது. (தொடரும்)

 நான்

என் பெயர் விஜயராகவன். நான் பிறந்தது செய்யாறு அருகில் ஒரு கிராமத்தில். சுமாராகப்படிக்கும் நான் செய்யாறில் ‘அதிபுத்திசாலி’ என்று மெச்சப்பட்டேன். அம்மா இறந்த பின் மாமா என்னை சென்னைக்கு அழைத்துவந்தார். மாமா என் அப்பாவிடம் அதிக பக்தி கொண்டவர். அப்பாவை நான் பார்த்ததில்லை. யாரோ அவர் மண்டையில் கழியால் ஒரு போடு போட்டதால் பிராணனை விட்டு விட்டார். மூவுலகையும் போஷிக்கும் பெருமாள் நல்லவர்களுக்குக்கழியைத்தாங்கும் மண்டையையும் படைத்திருக்கலாம். பெருமாளை நொந்து கொண்டால் அம்மாவுக்குப்பிடிக்காது. வைவாள். என்னையும் அடிக்கடி திட்டுவாள். அப்பாவைக்கொன்றது நான் தான் என்று ஒருமுறை சொன்னாள். நான் ரொம்ப நேரம் அழுதேன். பிறகு என் காலில் விழுந்து ஷமிச்சுக்கோ என்றாள். 1 வாரம் கழித்து ஊர் குட்டையில் நீந்தத்தெரியாமல் நீந்தி பிராணனை விட்டாள். மாமா வந்து என்னைப்பெரிய ஜன்னல் பஸ்சில் அழைத்துக்கொண்டு சென்னை வந்த போது எனக்கு வயது 9.

மாமா இருந்தது திருவல்லிக்கேணியில் ஒரு மான்ஷனில். அதன் பெயர் நினைவில் இல்லை. ஆனால் தெருவில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக இத்தனை சந்தும் ஒவ்வொரு மாடியிலும் அதைப்போலவே ஆடுபுலி ஆட்டக்கட்டம் போல சந்துகளுமாய் ஒரு கட்டடத்தை அப்போது தான் பார்த்தேன். ஒரு நாள் எங்கேயோ ஒரு ஆள் என்னை அழைத்துப்போக, மாமா என்னை ‘விஜய்’ என்று கத்தி அழைக்க நான் அவரைக்கண்டு பிடித்து ‘என்ன மாமா’ என்று கேட்பதற்கு வழி தேடி நான் பட்ட பாடு கொஞ்சநஞ்சமில்லை. ஆனால் அந்த ஆளை அதன் பின் நான் பார்க்கவில்லை. மாமாவும் ‘எங்கேடா போய்த்தொலைஞ்சாய்’ என்று என்னை வெளுத்துக்கட்டினார். ஒரு வாரம் கழித்து நுங்கம் பாக்கத்தில் ஒரு மாடி வீட்டில் வாடகைக்குக்குடி பெயர்ந்தோம். இரண்டே பெட்டியானதால் பச்சை நிற பல்லவன் பஸ்சில் காற்றாட ஒரு அதிகாலையில் சென்றோம். அந்தப்புதிய வீட்டில் தான் மாமி இருந்தாள் கீழ் போர்ஷனில்.(தொடரும்)

 

 

Posted in தொடர் நாவல், Uncategorized | Tagged , , | 1 பின்னூட்டம்

கடந்து செல்லல்

சூரியன் – அவன் உலகத்தை நமக்குக்காட்டும் ஆசான்.
பகல் – அவன் நமக்கு அருள் புரியும் நேரம்.
இரவு – அவன் நம்மைப்பார்க்காத நீள்தருணம்.
இரவு நேரம் இரவியிலி நேரம்.
பகலில் நாம் வேடமிட்டு அவன் முன் நடிக்கிறோம்.
அவன் வெப்பமெனும் கைகள் தட்டி நம்மை வாழ்த்துகிறான்.

இரவு நேரம் – அவன் ஒற்றைக்கண் சொக்கியதும்
மேடை வெளிச்சம் அணைந்ததும்
பிரபஞ்சம் வெட்ட வெளிச்சமாகிறது.
பகலில் நாம் காட்சிப்பொருளாகிறோம்.
நம் ஆசான் என்று வணங்கும் ஆதவன்
இந்த அண்டத்திற்கு நம்மைப்படைக்கிறான்.
இரவு இந்த அண்டத்தை நாம் பலிகொள்கிறோம்.
நாம் கடவுளாகி நின்று இந்தப்பிரபஞ்சக்கூத்தை
வானரங்கில் காண்கிறோம்.

சூரியனின் காலடி மட்டும் போதுமென்றால்
இந்த அண்டத்தை இழக்க வேண்டியது தான்.
இரவு நம்மை அப்பாலைப்பற்றி
சிந்திக்க வைக்கிறது.
அண்டத்தை அண்மையாக்கிக்காட்டுகிறது.

ஒரு குரு சரணமென்றிருந்தால்
நாம் வெறும் காட்சிப்பொருள் மட்டும் தான்.
கடவுளாக வேண்டுமென்றால்
குருவையும் கடக்க வேண்டும்.
இரவு நம்மைச்சூரியனையும் கடக்கப்பணிக்கிறது.
இரவைப்போற்றுவேன்.
இருளைப்போற்றுவேன்.
கடந்து செல்லல் தான் பயணத்தில் சுகம்.

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

தலைமுறைகள்.

இந்தப்படம் நான் இருக்கும் நகரத்தில் வெளியாகவில்லை.
எனவே இப்போது தான் ஜெயா டிவியில் பார்த்தேன்.
மிகவும் இரத்தினச்சுருக்கமாக, தனக்கே உரிய யதார்த்த பாணியில்
பாலு மகேந்திரா எடுத்திருக்கும் படம். இந்தப்படத்தைக்குறித்து
எதிர்மறையான விமரிசனங்களை பாலுவின் நண்பர்களே அவர்
இறுதியஞ்சலிக்கட்டுரைகளில் தெரிவித்திருந்தனர். அற்புதமான நண்பர்கள் அவருக்கு.
சுவாரசியமில்லாமல் அமர்ந்து பார்த்தேன். முக்கியமாக என் இரு குழந்தைகளுடனும்
மனைவியுடனும் அமர்ந்து பார்த்தேன். படம் முடிந்ததும் அனைவரின் கண்களிலும்
கண்ணீர். நெஞ்சம் நிறைந்த நிறைவு, அவர் படங்களிலேயே இது தான்
குடும்பத்தினர் அனைவருக்குமான படம். குறிப்பாகக்குழந்தைகளுக்கு.
எந்தவிதமான சாமார்த்தியப்பின்னல்களும் திரைக்கதை மேஜிக்குகளும்
இல்லாத 80களின் நவீன பாணி படம்.
மூன்று தலைமுறையினர் தங்கள் தெளிவுகளை அடைகிறார்கள்.
முதல் தலைமுறை முக்தியையும், இரண்டாம் தலைமுறை தன் குற்றவுணர்ச்சியிலிருந்து
விடுதலையும், மூன்றாம் தலைமுறை தன் அடையாளத்தையும் 6 மாத கால
சம்பாஷனை மூலம் அடைகிறார்கள்.
அற்புதமான படப்பிடிப்பு, உறுத்தலேயில்லாத
 வசனங்கள். நதியின் ஓட்டம் போன்ற பிண்ணணியிசை.
குறிப்பாக ஒரு இடம் – பேறு வலி வந்து மூத்த மகள் கிளம்பும் காட்சியில்
 ஒரு வித கலவரமூட்டும் இசை – அதைச்செய்ய இளையராஜாவால் மட்டுமே முடியும்.
அது போலவே லக்ஷ்மணன் இறந்த பின் தன் தாத்தாவும் இறந்து விடுவாரோ என்று ஆதி கலவரமுறும்
காட்சியிலும் – எப்படித்தான் சாத்தியமாகிறதோ இந்த ராட்சசருக்கு?
நடிப்பு என்றால் பாலுவின் படத்தில் என்ன நேர்த்தியும் அழகும் இருக்குமோ
அது ஒவ்வொரு காட்சியிலும் ஒவ்வொரு நடிகரிலும். மிகப்பெரிய செய்திகளை மிக எளிமையாக
சொல்லி கடந்து செல்லும் போது, நாம் நிஜத்திலேயே அந்த விஷயங்களை எத்துணை
 சிக்கலாகப்புரிந்துகொண்டிருக்கின்றோம் என்பதை நமக்குப்புரிய வைக்கிறது.
(உ-ம் – 1) வீட்டு பூசையறையில் ஏசுபிரானின் படம் – மொத்தம் இரண்டே ஷாட்டுகளில்
எந்தக்குறும்படத்தையும் விட வீர்யமாக சொல்லியிருக்கும்.
(உ-ம் -2) லக்ஷ்மணன் வந்து ‘ஏம்பா இந்த ஜாதியெல்லாத்தையும் விட்டுட்டியா’ என்று வினவும் காட்சியில்
கூறும் பதிலும், மிக நேரிடையாக, எளிமையாக இருக்கும்.
இது அவர் பாணியில் அமைந்தது இல்லை. பூடகங்களாகவோ குறியீடுகளாலோ
 எதையும் சொல்லவில்லை. ஒரு குழந்தையிடம் பேசுவது போலவே அமைந்திருக்கும் படம்.
அதனாலேயே மிகவும் நேர்மையான அழகான படம். அது மிகவும் சிக்கலான அமைப்பை விரும்பும்
இரசிகர்களுக்கானதல்ல. சாமான்யர்களுக்கு மிகவும் நேரிடையாக விஷயங்களை சொல்லும் படம்.
நிஜமாகவே இது பாலுமகேந்திரா என்னும் கலைஞன் நம்முடன் நடாத்தும் ஒரு
உரையாடல்.ஆனால் மற்ற உரையாடல்களைப்போல் நம் கேள்விகளுக்கு
 பதில் சொல்லும் விதமான இரு தரப்பு பேச்சுவார்த்தையல்ல.
தான் போவதற்குள் தான் சொல்லத்தவறிய அல்லது சொல்வதற்கு நேரம் போதாமையால்
விடுபட்ட அத்தனை விஷயங்களையும் ஒரே மூச்சில், அதேசமயம் இரைச்சலின்றி
நிதானமாக சொல்லும் படம்.
இதுவரை சாகாவரம் பெற்ற பல பாத்திரங்களை ஸ்ருஷ்டித்த பாலு ஒரு இறுதி முயற்சியில்
தன்னையும் ஒரு அமரத்துவம் பெற்ற பாத்திரமாக படைத்து மறைகிறார்.
இதில் பங்குபெற்ற அனைவருக்கும் சிரம்தாழ்த்திய நன்றிகள்!.
Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

எனக்கு நானே சொல்லிக்கொண்டது..

 
 

கருமாரி பெயர் சொல்லி வணங்கு

காரியத்தில் பின் நீ இறங்கு

நிகழ்தகவுகள் அனைத்தும் அவளரருளென்று உணர்ந்து
 
பேரன்பை செய்து அமைதியிலே உறங்கு.

 

Posted in Uncategorized | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் – ஒரு பார்வை.

வெகு சில இயக்குனர்களே தேர்ந்தெடுத்த திரைக்கதை வடிவத்தை (ஜானர்) சரியாகக்கையாளக்கூடியவர்கள். அதிலும் மிகச்சிலரே அந்த வடிவத்தை ஆழப்படுத்தவோ மேம்படுத்தவோ கூடியவர்கள். உலகம் முழுவதும் அப்படி இருக்கக்கூடிய இயக்குனர்களில் ஒருவராக மிஷ்கின் இந்தப்படத்தின் மூலம் இடம் பெற்றுவிட்டார். ஒரு இரவில் நடக்கும் ஓட்டம் என்னும் திரில்லர் திரைக்கதை வடிவத்தில் புனித விவிலியம் மற்றும் பெளத்த தத்துவங்களையும் படிமங்களையும் மிக நுணுக்கமாக சித்தரிப்பதில் வெற்றி பெற்றுள்ளார். உலக சினிமாக்களைப்புரிதலின்றி பார்த்துவிட்டு அது போலில்லை இதுபோலில்லை என்று பிதற்றல் விமரிசனங்கள் எழுதும் மொண்ணைகளுக்கு சற்றே எதிர்வினையாற்றவே இதை நான் எழுதுகின்றேன்.

இது அடிப்படையில் நம் உள்ளூர் உணர்வுகளை அடிநாதமாகக்கொண்டுள்ள ஒரு படம். இதில் ஒரு ஓநாயின் மீட்பு உள்ளது என்றாலும் கூர்ந்து நோக்கும் போது இது புனித யோவானின் வெளிப்பாடு சுவிசேஷத்தை ஒரு அடிதடி படமாக சொல்லியிருக்கிறது. அதை சொல்ல முற்படுகையில் அழகான குறியீடுகள் படமெங்கும் கதை சொல்கின்றன. சில உதாரணங்கள்:
வில்லன் தம்பா என்பவன் வெளிப்பாட்டில் சொல்லப்படும் 7 தலை மிருகம். அவனின் 7 தலைகளை 7 தனித்தனி கதாபாத்திரமாக உருவகப்படுத்தியுள்ளார் மிஷ்கின். காவலதிகாரி பிச்சை, மொட்டைத்தலை அடியாள் (அஞ்சாதே நினைவுக்கு வருகிறதா? 😉 ) சிப்ஸ் சாப்பிடும் அடியாள், 2 நிஞ்சாக்கள், 2 பைக் ரைடர்ஸ். கதையின் ஓநாய் உண்மையில் மைக்கேல்(மைக்கேல்) எனப்படும் ஆர்க்கேஞ்சல். போரிடும் இந்த தேவதையே திரும்பவரும் குழந்தை யேசுவைக்காக்கும் தேவதை. இந்த கதாபாத்திரம் நமக்கொன்றும் புதிதில்லை, 70களில் வந்த நான் வாழவைப்பேனில் வரும் ரஜினி பாத்திரம் (மைக்கேல்) போல திருந்தி நல்லவனாக வரும் பாத்திரம்.

இது தவிர்த்து இந்தப்படத்தில் விரவியுள்ள மற்ற புனித விவிலியக்குறியீடுகள். முதல் பாகமான சந்துரு ஓநாயைக்காப்பாற்றும் படலம் யேசுவின் மிகப்பிரபலமான கதையான குட் ஸமாரிட்டன் (வழிப்போக்கனின்) கதையே. அந்த வழிப்போக்கனின் கல் எனும் பாரம் இங்கு சந்துருவின் தோளில் பாரமாக அழுத்தும் ஓநாயின் உடல்.

இரண்டாம் படலமான ஓட்டத்தில் ஓநாய் தாயையும் மகளையும் தோளில் சுமந்து திரிகிறான் கிறிஸ்துவின் சிலுவை போல. அவன் வலிகளும் காயங்களும் கிரிஸ்து அனுபவித்த வதைகளைக்குறிக்கின்றன. இதை வலிய வரவைக்க அந்தத்தாயின் கால்களில் காயங்களை உருவாக்கிறார் திரைக்கதையாசிரியர். மிகவும் அழகான தருணங்கள் இந்தப்படத்தில் அந்த சுமந்து திரியும் காட்சிகள்.

வேறொரு தளத்தில் நின்று பார்க்கையில் இந்தப்படம் ஒரு அழகான கீழைத்தத்துவ தரிசனத்தைத்தருகிறது. இரவு நம் ஆழ்மனம் விழிப்புடன் இருக்கும் நேரம். இரவில் விழித்திருப்பது, பகலில் வெளி உலகாலும் நம்முடைய தர்க்கபூர்வ சிந்தனையும் அழுத்தி வைக்கப்படுகின்றது. இந்தப்படத்தில் சந்துரு என்பவன் மிகவும் சாதரணமான ஓர் மனிதன். அவன் முதன் முதலில் கருணைகொண்டு செய்யும் ஒரு காரியம், அவனை தன்னுள் இருக்கும் கிறிஸ்துவை, மீட்பரைக்கண்டுகொள்ள செய்கிறது, எந்த தியானத்திலும் அந்த கிறிஸ்து நிலையை அடைவதற்கு முன் நம் ஆழ்மனத்தில் அழுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ள அடிப்படையான தமோகுண உணர்ச்சிகளை நாம் வென்றாக வேண்டும். இறுதியில் நம்முடைய தர்க்கபூர்வ சிந்தனைகளையும் நாம் கொன்று போதிஸத்துவனாக விஸ்வரூபம் எடுக்க வேண்டும். சந்துரு அந்த தமோகுணங்களையே முறையே தம்பாவின் அடியாட்களின் வெறியாட்டத்தில் காண்கிறான். ஆனால் படம் முழுவதும் அவன் அவற்றை எதிர்கொள்வதேஇல்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் கல்லறைக்காட்சிகளின் ஆரம்பத்தில் அதை அனுமதிக்கவும் செய்கிறான், பாரதியின் தியாகமும், ஒநாயின் கதையையும் கேட்கும் வரை. ஓநாயும் அது வரை அவனைக்கட்டிப்போட்டு கையறு நிலையிலேயெ வைத்திருக்கிறான். இறுதிக்கு முன் சி பி சி ஐ டி அதிகாரி லால் வந்து அவன் கட்டை அறுக்கிறார். அவனை விட்டுவிட்டு ஓடிவிடும் படி சொல்கிறார். ஆனால் அவன் இப்போது விழித்துக்கொண்டவன். தன் ஆன்மிகக்கடமைகளை உணர்ந்தவன். லாலை நிராயுதபாணியாக்கி விட்டு கடமையைச்செல்ல ஓடுகிறான் – இங்கு லால் தர்க்கபூர்வமான சிந்தனைகளின் உருவமாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளார், அவரை நிராகரித்து சந்துரு ஆன்மிக முழுமை பெறுகிறான். இன்னொரு அற்புதமான் செய்தி, பகலில் நடக்கும் காட்சிகளில் லால் மற்றும் ஐசக் பலம் பொருந்தியவர்களாகத்தோன்றுகிறார்கள், இரவில் அவர்கள் தொடர்ந்து தோற்கிரார்கள். இதுவும் நம் மனதில் கனவிலும் உணர்ச்சிக்கொந்தளிப்பின் போதும் தோற்கும் நமது தர்க்கபூர்வ அறிவின் குறியீடே. அற்புதம்,

இறுதியில் ஒரு காட்சியில் அந்தப்பார்வைல்லாத குழந்தையைக்காக்கும் போது சந்துரு ஒரு சிலுவையின் வடிவில் தோன்றுகிறான்.
இப்படியாக காட்சிக்கு காட்சி பல நிலைகளில் மதம் மற்றும் ஆன்மிகத்தத்துவக்காட்சிகளாக நிரம்பியுள்ள படம் தமிழர்களுக்குப்பெருமை சேர்க்கும் ஒரு படம். அதை ஆதரித்து நாம் இன்னும் உரக்கப்பேசினால் தான் வெளிநாட்டுப்படங்களைக்கரைத்துக்குடித்துவிட்டதாக மெருமை பீற்றிக்கொள்ளும் உள்ளூர் இணைய மொண்ணைகளின் அறுவை விமரிசன வெறியாட்டத்தை அடக்க முடியும். 

மிஷ்கின் அவர்களுக்கு நான் வாழ்த்துக்கள் சொல்ல முடியாது – இது அவர் கடமை. நான் சொல்லக்கூடியது நன்றி மட்டுமே! நன்றி! நன்றி.

Posted in cinema | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

A little faith goes a long way…

Dear Reader,
There is going to be a lot of yaps from my perspective. Some of it may be factually incorrect, but please try to be patient and see what i am trying to show. Now on with my thoughts.

I feel, from whatever I have felt through my life with the bag of experience I have – from all the places I have traveled alone and with wonderful company, that human life is just a collection of romanticized notions – each rising up and egging us on from one point to another. The total human destiny in this planet is nothing but a vector sum of all these travels , each held together by various romanticized notion. The restlessness of the spirit finds a direction through these notions and there is a movement because of that. The movement or it might ultimately be felt/realised as a “sensory illusion” keeps everyone of us oriented. The vector sum [url]http://en.wikipedia.org/wiki/Vector_sum#Addition_and_subtraction[/url] is immaterial to the individual as long as he/she keeps the honest travel in search of his/her romanticized notion. Some are born skeptics who keep adjusting/fiddling their individual movement observing “others”, while some are true romantics who continue unmindful. The most beautiful of these romanticized notion is GOD. It is beautiful because it is all powerful, yet benevolent. All knowing, yet innocent. All Loving, yet non-interfering. Such a paradox has never been observed in any of the things that we see around us, except probably in the order/chaos of the universe. The spiritual seekers of this world have been in quest of this force, this romanticized notion since the dawn of men. Religion or faith as I saw it in my formative years gave me a lot of “imagination”. I feel that this imagination aspect is highly essential in forming our own “romanticized notion”. It stood by me when I feared the dark. It gave me a confidence when I had no tools or talents to face life – one might call it a placebo or a false sense of security – but it was very much helpful in venturing out in the world – to find out myself. Its stories established some simple morals that always hold up my decision making process. Now in my middle ages, I see that this faith which I derived from my religion is also the currency I deal with in my onward journey. The nature of faith is different today from what it was – but it is essentially the same – the quest and movement towards a superior existence – devoid of basal instincts and liberated from petty fears and thoughts. Is it altruistic – I wont agree – it is purely selfish, for this is a journey with no company. It is an inner evolution which is not possible if one has not read the words of Manicca vasagar or Kabir. Faith is the knife – one can cut one’s threads of bondage with it or train it at another under the illusion of separation born out of ignorance, fear and conditioning.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | பின்னூட்டமொன்றை இடுக

Viswaroopam – Ek Tha Vishwa

Kamal hassan’s Viswaroopam is a neatly made espionage thriller with the cliched save new york plot to culminate. Though it is about a RAW agent – please dont expect him to do a Salman Khan as in Ek Tha Tiger.
From a plot angle it is more close to “The Traitor” starring Don Cheadle http://en.wikipedia.org/wiki/Traitor_(film) . The husband wife drama in the movie is more of an extended first act that soon withers off thankfully. The meat of the movie is the
scenes in Afghanisthan which is the “middle act”. And true to hitchcockian rules of middle act what is shown is only the “need to know” or the stuff that will affect the third act – which is the “save the city from terror”. The middle act is juicy and could have been expanded further – but would have gotten kamal into more trouble because the true reason and meaning of Jihad would have to be explored and explained – much like Hey Ram – at the risk of making an action thriller more verbose and preachy. Kamal chooses wisely to leave it because to understand the true spiritual meaning of Jihad – is beyond a person who thinks in ‘absolutes’ which unfortunately most atheists are. However it is a missed opportunity nevertheless.
Having said that – the Afghanisthan episodes are the “motives” for the antagonist and in that way, make us in a small way empathize with the antagonist and his group which most of the hollywood spy thrillers dont do well enough. Without discussing the plot any further (which we will after the movie gets released in TN), the astute director Kamal, the clever scene manipulator is on display in every frame. He inserts “oil price rise” through a stock quote ticker beneath the footage of Obama praising the fall of Bin Laden.
Having said that one has to see the portrayal of all “guilty” parties in balance – in this regard, while USA’s actions are mildly chided (as opposed to full blooded codemnation – like in the movie Syriana), the islamic jihad(the false jihad of al qaeda) is painted in one broad stroke. The only innocent muslims in the movie are children and women. No rational muslim to provide balance – like Amjad(There is one good muslim who fights against Omar – but I leave that one for the guys watching the movie to figure it out) in Hey Ram. This is what is causing all the trouble for kamal – there are a whole bunch of jihadis who are ready to face extreme pain only because their leader is out to avenge his personal loss – This is simplifying the whole myriad of issues into a simple comfortable equation. This works for action movie lovers. The transformation of effeminate dance teacher into a glorious RAW agent is indeed exhilirating for kamal fans and others – however the afghanisthan angle which is juicy outside eventually is a subject that needed pensive and careful prodding and exploration and extreme care. So net and net – Kamal the writer’s triumph is the loss for Kamal the producer and these sequences were the most delightful exhibition of Kamal the actor as well.
From acting perspective – While Kamal dominates expectedly – Rahul Bose contrary to his diminutive physique manages to create quite a persona and aura around Omar – the pashtun leader in Afghan – Pakistan border. The actor who plays Salim – Omar’s brother is awesome too.
Shekar Kapur’s unfussed, understated presence as Col.Jagannath – is graceful and the scene where he reaches for Nitroglycyrene – is quite special. Pooja Kumar is the comedy in charge of the movie and carries her role with a grace that most of the Indian heroines simply plainly lack.
And what was Andrea doing in the movie – I thought it was the most underdeveloped role in the whole movie and therefore she appears quite lacklustre.
While the movie offers no simple solutions it underlines quite a complex problem in a relatively realistic manner and this is so beautifully brought out by one small scene (when a person by name “Imtiaz” is encountered by Kamal’s character in Afghanisthan) . But the genre blunts such poignant scenes and what one comes out with is whole world (super power USA and our India) versus the muslims and that is rather uncomfortable to watch if you are an average movie going muslim. So in a way the groups feeling sore have some justification on their side.
All said and done, kamal’s viswaroopam rightfully deserves to be counted amongst notable and riveting action thrillers on the subject of global terrorism worldwide. For thamizh films, that is a first strike and kudos to kamal for that.

PS: To Kamal – the chicken price rise due to brahmins eating chicken is a very cliched joke in Bangalore – Never expected that to pop up in your movie.. – but still i laughed for it reminded me of my friend who used to crack that joke at me.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , | 1 பின்னூட்டம்